Beach driving en een haai bij De golf van Mexico

Na een kleine week in en om Austin te zijn geweest was het tijd om afscheid te nemen van Josie. We zeggen nooit ‘goodbye’ maar altijd ’till our next time’. Zo doen we het al 18 jaar en zo zal het altijd zijn, tot de volgende keer. Vroeger schreven we met elkaar, tegenwoordig gaat het allemaal een stuk makkeimagelijker.
Ons plan was om naar de kust te rijden. Nog wat rondkijken en wat zon opdoen. Gisteren hebben we een stop gemaakt bij Arnases National wildlife Park.
Het was zo bloedheet daar dat er weinig grotere dieren te spotten waren. Wel heel veel vogels, er zitten zo’n 400 soorten. Het is aan de kust maar heeft ook wetlands, dat maakt het divers. Er was een deel waar krokodillen zitten met ervoor een hek, lekker veilig.
Je kunt er rondrijden en je komt steeds korte trails tegen die je kunt lopen. Het was bloedheet dus de meiden waren niet heel enthousiast om te lopen. Dus dacht ik, dan loop ik imagedie 2.5 km loop wel alleen. Na een km werd het pad steeds smaller en meer bebossing. Plots zag ik aan mijn linker kant wat bewegen in het water. Ik schrok me werkelijk het ongans want er lag een krokodil in het water zo groot als mij. Ik ben echt als een speer omgedraaid en terug gelopen(speedwalk)voor ik een hap in mijn kuiten kon voelen.
Vandaag zijn we via de kust in de richting van Houston gereden. We wilden stoppen bij Matagorda, een schiereiland. Dat zou mooi moeten zijn en je kan op het strand rijden. Dat wil ik wel eens doen. Dus over een brug en zo kom je op het prachtige deel van Matagorda beach. Er loopt een strand afrit naar de zee. Ik rij en zie sporen naar links gaan. Zonder maar even mijn verstand te gebruiken denk ik, als er sporen lopen dan kan ik er ook rijden. Ik had natuurlijk gewoon rechtdoor moeten gaan. image
imageNiet dus, binnen een paar meter is er geen beweging in de auto te krijgen. We krijgen eerst de slappe lach en dan proberen we de auto uit te graven en te ondersteunen met een plastic stoel die we op het strand vinden. Niets, nada, geen beweging.
We gaan op zoek naar hulp. De eerste 2 dames die we tegen komen hebben geen sleeptouw maar rijden mij wel over het strand naar een visser.Hij wil helpen maar moet even zijn hengels binnen halen. Wij rijden terug en komen dan 2 mannen tegen die een grote bak hebben en een lier. Ze helpen ons graag, en met een grote glimlach, vrouwen en auto’s zie je ze denken. Binnen 5 minuten hebben ze ons uit het zand getrokken. We rijden het harde zand op en ik beloof dat ik niet meer in het mulle zand zal rijden. Maar wil natuurlijk wel over het strand rijden na een duik in zee.
imageAls we later nog even naar de pier wandelen sta ik bij de vissers terwijl een van de hengels als een dolle tekeer imagegaat. Hij haalt binnen en ik zie voor het eerst voor mijn leven life een haai. Wel een kleintje maar toch, het is echt een haai(tje, een blacktip shark. Deze kan maar liefst 2.80 meter worden. De visser vraagt of ik kussend op de foto wil, maar ik zie al die tandjes en wil mijn neus graag behouden, so, no thank you. Hij gooit hem overigens netjes terug want hij moet een minimale lengte hebben van 60 cm om mee te mogen nemen.
Ik had op dat moment al gezwommen, als ik dat geweten had….
We genieten nog even van het heerlijke weer. Morgen willen we een dag de astronauten uithangen in NASA Spacecenter. En dan is het vrijdag terug naar de herfst van Nederland.

Posted in Reizen | 1 Comment

De wereldpremière van de barkley marathons documentary

Wat een geluk dat ik toevallig net in Austin ben tijdens het filmfestival en dat daar nu net de wereld première van de documentaire van de Barkley Marathons Documentaire is. De wedstrijd volg ik al sinds 2007 . Het intrigeert mij enorm. 2 filmmakers lazen iets over deze wedstrijd in een artikel en besloten er een documentaire van te maken. Het resultaat is echt geweldig! image
Zondagavond heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten gedurende de hele docu. Ze interviewen verschillende lopers en natuurlijk de race directeur Lazarus. Hij is echt hilarisch, wat een karakter. Je komt vele in and outs van de wedstrijd te weten maar ook worden veel dingen geheim gehouden. Verder volgen ze de wedstrijd van 2012. Lopers die hun startnummer komen halen tot het moment dat ze uitstappen of zelfs finishen.
Het is zo enorm boeiend. Vol met humor door vooral Lazarus en het maakt je emotioneel. Als Wouter hamelinck uitstapt en de muzikant de pose speelt en je ziet de tranen over de wangen van wouter lopen kun je niet anders dan zijn pijn voelen.
Wat een ongelooflijke mooie documentaire zeg! Boeiend van begin tot het eind. Wat vooral knap is, is dat iedereen het kan zien en geboeid is zonder dat je een loper hoeft te zijn. imageWij waren met 4 en ik was de enige ultraloper maar ze vonden het allemaal een geweldige docu. Een aanrader!
Leuk was dat na de film we vragen konden stellen aan de filmmakers en aan een van de finishes, John. Hij kwam binnen 20 minuten voor de cut-off.

Posted in Films, Sport Boeken en Films | Tagged , , , , | 1 Comment

Cactus rose 50 mile, to hell and back

imageJe schrijft je in voor een wedstrijd en leest een aantal dingen. Dat het een wedstrijd is voor veteranen en dat het een dirty and nasty trail is. Maar ja, dat zegt iedere race vandaag de dag.
De dag voor de race spreek ik een aantal mensen die daar wonen of zelf lopen. Iedereen heeft het over nasty and tough. Hm, wat kan er zo lastig zijn aan een 50 mijl met 2100 hoogtemeters.
imageOm 5 uur zaterdag morgen is de start. imageAlles heel ontspannen, kleinschalig, de posten zijn niet bemand en er is alleen water. Inderdaad wel een trail voor mensen die voor zichzelf kunnen zorgen. Het is in de vroege ochtend al warm. Na 5 km ben ik doorweekt van het zweet.
Maar de temperatuur is aangenaam. Rond 8 uur komt de zon op en dus zijn de eerste paar uur in het donker. Een lint lichtjes gaat de dag in, maar na 5 km zie ik al bijna niemand meer. Er lopen 125 50 milers en rond de 100 mensen die zich wagen aan de 100 mijl.
Het parcours is geniaal gemaakt. Jeimage loopt eigenlijk kriskras door het Hill country state park maar komt om de 8 km een van de 5 waterposten tegen. Dus op 2 rondes van 25 mijl kom je 10 waterposten tegen. Bovendien is het zo bedacht dat als je een crew bij je hebt zij in 20 minuten bij alle 5 posten kunnen komen. Dat komt goed uit want ik ben in de luxe positie dat Jeanet mij voorziet van eten en drinken. Veel lopers hebben bij iedere post een koelbox gezet met spullen erin.
De eerste paar uur heb ik geen idee waar ik loop maar merk al snel dat de ondergrond lastig is. Een moment van onoplettendheid en je ligt op je snufferd. Langzaam wordt het licht, de zon komt op en ik ben enorm in mijn element. Lopen in het donker, zo goed als alleen en dan de zon op zien komen, van die gouden momenten. image
In het schemer kom ik bij een klim waar ik eigenlijk tussen cactussen door moet. Grote prikkers die over de trail lopen. Ze zien er op de foto uit als helmgras, maar het zijn serieuze cactussen. Je kunt niets anders dan doorlopen, je armen omhoog en de scherpe punten in je benen voelen. Eerst denk je nog, ach een stukje cactussen kan gebeuren. Maar na 10 km liep ik nog steeds tussen die stekels met ondertussen het bloed op mijn bovenbenen. De ondergrond daarentegen was ook niet ideaal en dan druk ik mij voorzichtig uit. Heel veel trails met losse stenen in alle maten en vormen. Dat betekent dat je bv met afdalen heel snel onderuit gaat. Opvallend was overigens dat ik met afdalen steeds lopers inhaalden. Zij doen dat ietwat behoudender dan ik doe.
Het kon natuurlijk niet uitblijven, de eerste keer een smakker, schaafwond knie en handen. Dan een enkel die dubbel klapt, het zou niet de eerste keer zijn. Ik viel nog 3 keer. Volle concentratie de hele wedstrijd. Ik zag nog veel lopers met bloed ergens, of van het vallen of van de cactussen.
Maar al met al was ik nog steeds a happy runner. De zon was opgekomen en dat zag er prachtig uit. Ik dronk steeds een liter water tussen de 2 posten om te zorgen dat ik goed bleef plassen. De uitzichten boven waren prachtig en het meeste van de trails waren singletracks, daar hou ik van. Ook de bebossing veranderde, van cactussen, bos, zandpaden en hoog gras. Hoog gras, lekker denk je dan. Maar ook daar lagen dan stenen alleen zag je die niet.
Ondertussen was de zon op en voelde je het echt warm worden. Bij iedere post nam ik even de tijd om een cola te drinken en wat te eten. Tegen de middag werd het serieus heet. In de wind rond de 32 graden maar op veel plekken was het zo bloedheet en geen wind en was het tegen de 40 graden. Ik had soms het gevoel of ik niet goed kon ademen van de hitte.
Naarmate de km’s verstreken werd het steeds heter, en kreeg ik de schurft aan de cactussen ,de zon en de losse stenen. Bij km 54, de eerste post na de eerste ronde was ik er eigenlijk wel klaar mee. Het eten ging niet meer vanzelf, het stond me tegen. Het enige waar ik aan kon denken was koude cola. Gelukkig stopte Jeanet me vol met eten zodat mijn energie nog wat op Nivo bleef.
imageJeanet sprak de wijze woorden, je hebt er niet veel plezier meer in he, ipv je wilt stoppen he. Dus kon ik mopperen over dingen, liet ik de demonen die zeggen’ stop’ niet toe, stond ik op en begon aan de volgende loop. Op 64 km was ik zo klaar met vooral de hitte en Sprak ik de magische woorden’ ik zou zo willen stoppen’.
Het was op, naar de klote op zijn Rotterdams gezegd.image
Maar ja, nog 16 km te gaan. Wat moet je doen, de stemmen in mijn hoofd zijn al snel duidelijk. Willen stoppen en stoppen zijn 2 dingen. Ik schakel naar de ik kan dit modus . Nog 2 posten te gaan. Ik maak het overzichtelijk in mijn hoofd en ga verder.
En zo tob ik verder. Maar gelukkig zijn er altijd medelopers die zich rottiger voelen dan ik. En ik haal toch best nog wat lopers in. Ik ren en wandel soms een stuk en zo overleef ik de laatste post voor de finish. Steeds als ik aankom staat Jeanet er met een stoel, koude cola, eten en krijg ik ijs op mijn hoofd en in mijn nek. Het lijkt bijna op een scène uit een bokswedstrijd. Steeds moet ik tegen mezelf zeggen, opstaan en weer verder gaan. Want het liefst wil ik in een bad ijs gaan liggen.
Ik heb totaal wel een liter of 20 gedronken, bizar gewoon. In ieder geval genoeg om te bliimagejven plassen.
Alsof er geen eind aankwam finish ik uiteindelijk na 13 uur nog wat, bizar gewoon.
Bij de finish krijg ik een medaille en spreek ik de race directeur. Hij vraagt wat ik er van vond. Ik vertel het hem, hij moet hard lachen en zegt, ik maak geen grapjes. Dit is tough, nasty and dirty. Ik leg hem uit dat ik dacht dat het wel mee zou vallen omdat de imagehoogtemeters niet erg schokkend waren. Hij zegt dan, that is totally irrelevant here, the surroundings and surface makes it so rough. Ik kan hem niet anders dan gelijk geven.
Er waren 125 runners gestart. Maar liefst 30 dnf. Best veel voor een 50 mijl.
Ik werd 36 ste overall en 11 de vrouw. (Eerste in mijn leeftijdscategorie maar dat waren er maar 5) Er liepen overigens heel veel locals en een aantal hele snelle. Eerste vrouw, Nicole studor – 8.08, WoW! Zij was tweede overal en 5 minuten achter eerste man.image
Deze mooie en zware wedstrijd had ik niet Willem missen maar of ik hem nog eens zou doen…Dont think so. Maar uniek in zijn soort door de omgeving en de zwaarte. Wat overblijft zijn mooie herinneringen en benen vol met schrammen van alle cactussen. Dit was een nederig lesje in trailrunning.

Posted in Trail Wedstrijden | Tagged , , | 2 Comments

Hardlopen en sightseeing in Austin

imageAustin is weird, een spreuk waar de inwoners van Austin trots op zijn. Ze zijn anders dan de andere Texanen. Liberaal, mileu bewust, sportief en altijd in voor iets nieuws. Zo is er sinds 2013 een officiële wet dat er geen plastic zakjes meer gegeven mogen worden in Austin. Boodschappen doe je met je eigen tas. Om maar eens wat te noemen.
Wij zijn ondertussen een aantal dagen in Austin omdat mijn vriendin Josephine hier woont. We kennen elkaar al bijna 17 jaar en hebben elkaar voor het laatst in 2007 gezien. Tijd voor quality vriendschap tijd. Bijkletsen, biertje drinken, en sightseeing Austin.image
Het voetbal stadion, de universiteit, het courthouse, lake town en natuurlijk moet er hard gelopen worden.
Shoaltrail brengt je van vlak bij 45th street waar josie woont naar downtown lake. Er loopt een groene strook door de stad en daar heeft men met zorg een trail aangelegd. Wat asfalt, zand, grind, houtsnippers en bospad. Dus gewapend met rugzak en water,want het is rond de 30 graden, ben ik op pad gegaan en zou ik hun bij het meer zien.
imageimageEen aantal keren was ik in verwarring maar met vragen en het zuiden aanhouden kwam ik na 10 km bij het meer. Grappig want dit park is het lopersgebied. Op de trail zag ik bijna niemand en zodra ik bij het water was kwam ik binnen 1 km ongeveer 10 lopers tegen.
Overal waterpunten, toch jammer dat wij dat in nl niet zo kunnen.image
Austin is een stad waar veel gelopen wordt en dat is vooral daar zichtbaar. Het is toch altijd erg leuk om hardlopend door een stad te gaan die je niet kent.
Vandaag zijn we 2 uur naar het Zuiden gereden, Bandera. Daar loop ik de cactus rose 50 mile.
Dat wordt nog een uitdaging met 31 graden. Maar het parcours ziet er geweldig uit, een grote ronde van 25 mijl in de Hill country national state park. Een ronde links om en een ronde rechts om. Dat verslag volgt uiteraard later.

Posted in Reizen, Trainingen 2014 | Tagged , , | 1 Comment

RunToTrail – 8 november – testen Salomon x scream

Na de eerste succesvolle editie van RunToTrail en het uitproberen van de salomon speedcross is het tijd voor de tweede editie.
Dit keer kun je de Salomon X scream uitproberen. De citytrail schoen.
Daarom hebben we een afwisselende route uitgekozen, wat asfalt, trappen en natuurlijk trails. Wederom zijn er twee afstanden, 5 km en 7 km.
imageJe kunt je aanmelden via de mail met je naam, maat en afstand- rotterdam@run2day
Je kunt het laatste nieuws volgen via onze fb en ook daar kun je je aanmelden.
Plaats delict is het parkeerterrein bij de kuip op 8 november om 10 uur.

Tekstmateriaal – schoen Salomon X Scream
De Salomon X-Scream Citytrail is een dynamische en lichte hardloopschoen. De toevoeging van een lichtgewicht EVA zool zorgt voor een goede demping en ondersteuning. Een Contragrip zool biedt de perfecte mix van grip en duurzaamheid op verschillende terreinen. Deze schoen is geschikt voor zowel de weg als onverharde ondergrond. Zeker voor de lopers in de stad die op afwisselend terrein proberen te lopen een ideale trailschoen

Posted in RunToTrail | 1 Comment

Trailen in Big Bend National Park – Texas

Texas, USA , big bend national park. Het ligt helemaal verstopt in de punt van Texas, zuid west.
Waarschijnlijk is dat de reden waarom er relatief weinig bezoekers komen. 300.000 per jaar is niet veel.
Reden voor ons om het park te bezoeken. Je moet er wel een stuk voor rijden. Vanaf Houston is het 1000 km, maar na een km of 400 is het een prachtige weg.
Zo rustig dat je denkt gas erop. Dat kun je dan weer beter niet doen want uit het niets reed er ineens een politie auto achter me met gillende sirenes en zwaailichten. Ik zag nergens een stop teken dus reed gewoon doorimage. Hij bleef wel erg lang achter me zitten. Tot hIj naast me kwam rijden en ik naar de kant moest. We kwamen goed weg, een waarschuwing en geen bekeuring. Hele aardige agent!
Wij hebben, het coolste himageuisje ooit, op een ranch gehuurd en je hebt het idee dat de wereld niet meer bestaat hier. Misschien klopt het ook wel, ghost town telingua, stof, gewoon niemandsland.
2 dagen hebben we nu doorgebracht in Big Bend National park en het is een verborgen schat. Wat een ongelooflijk prachtig park. Enorm groot, woestijn, bergen, de RIO Grande, canyons, wildlife, ruimte en vergezichten die adembenemend zijn. De woestijngebimageieden zijn zo divers en worden afgewisseld met bergen. Ongelooflijk wat een divers park.
We hebben er rond gereden en een paar prachtige wandelingen gedaan. En dan eindelijk voor het eerst in mijn leven een zwarte beer gezien. WoW……ik heb er nog een halve dag van gestuiterd.
Ondertussen heb ik ook 2 trailloopjes gedaan hier, uiteraard. Vanaf onze ranch zie je een berg(je) en toen we hier aankwamen wist ik dat ik daar op moest.
imageDus met zonsopgang de volgende dag loopkleren aan en weg. Geen pad te bekennen, gewoon klimmen en klauteren tussen de cactussen en rotsen door. 200 hm hoger stond ik op de top met een grote grijns. Wat een vergezichten! De rode lucht maakte het nog mooier.
Ik zat vol cactusstekels en schrammen toen ik terug kwam maar mijn grijns ging er niet meer af.
Overigens heb ik mezelf een dry needle behandeling gegeven. Ik kreeg ineens enorm kramp in mijn kuit. Ik keek naar mijn kuit en zag een grote zwarte punt. Bij nader onderzoek stak er een grote punt in, zo groot als een vingertop. Die raakte mijn spier en vandaar de kramP. Hup, eruit getrokken en Het was weg. image
Vandaag stond er een wandeling op het programma, 8 km, de windowtrail. Jeanet en Jacq gingen die wandelen en ik zou die rennen met een extra trail.
Alleen op de trails hier maakt je wel wat spichtig, er zitten hier beren en mountainlions. Vooral in dit gebied, de Chisos mountains. Maar al snel liep ik heerlijk, om mij heen kijkend voor een beer of een leeuw, je weet maar niet.
Tot ik er bijna was en er twee mannen mijn richting op kwamen en de adrenaline nog hun ogen uitspoot. Ze hadden net een beer gezien, 400 meter verder, een kleintje. Ik vroeg of ze mamma beer ook hadden gezien. Nee want ze waren als een speer weggerend.
imageEven was ik in vertwijfeling. Maar ik dacht toch, ik loop verder. Mijn hartslag was wel gestegen en met 2 grote stenen in mijn handen liep ik verder in plaats van rennen.
Spichtig om mij heen kijkend liep ik tot ik bij het eind van de trail was, geen beer te zien. Wel een prachtig uitzicht.
Een stukje terug bracht mij bij een splitsing waarvan de Ranger had gezegd dat het de moeite waard was om die trail ook te doen. Dus de Oak Spring trail op en een stukje verder, Na wat klimmen, dacht ik, zo even zitten, al die stress. En misschien kan ik vanaf hier die beer nog zien.
Ik zat bijna maar zag net op tijd een grote dikke tarantula, tsjonge ik bleef er bijna in. Een vogelspin, dus rap maar weer verder gelopen. De Ranger had gelijk, een paar km verder was het uitzicht zo enorm wijds, prachtig! image
imageWeer afgedaald en even later kwam ik de meiden weer tegen. Die vonden het toch wel fijn als ik even bij hun bleef na het berenverhaal. Nog een paar km samen gewandeld en toen ben ik weer verder gerend. 13 km en 500 hoogtemeters verder was ik weer bij de startplaats.
Trailen in nationale parken is toch altijd wel een avontuur op zich. De Rangers vinden het nooit zo n goed idee als je alleen op pad gaat vooral door de wildlife die er zit. Daar is zeker wat voor te zeggen. Maar iets in mij is altijd sterker, het moet gewoon want er is niets mooiers dan trailen in de nationale parken met al dat natuurschoon.

Posted in Geen categorie, Reizen, Trainingen 2014 | 1 Comment

Rotterdam Running Crew – de Binnenrotte

imageDe meeste Rotterdammers kennen het fenomeen RRC ondertussen wel, Rotterdam Running Crew. Buiten Rotterdam begint het ook steeds bekender te worden. Een idee van een aantal mannen, gewoon rennen door de stad op bijzondere locaties. Het begon met 40 lopers, ondertussen lopen de aantallen tegen de 1000. Uitzondering was de vorige RRC in de kuip, daar stonden meer dan 2000 lopers.
Het concept is simpel, een bijzondere of leuke locatie in of rondom Rotterdam, 3 groepen (3,6 en 9 km), een groep begeleiders en we run the city.
Gisteren was editie 11 alweer, de Binnenrotte. Ik liep mee als begeleider van de 9 km groep.
Er was een leuke route dwars door de stad uitgezet. De laurenskerk, de Lijnbaan, de Kunsthal, Museumplein, de koopgoot, de meent en natuurlijk de nieuwe markthal. image
imageHet is een bijzonder fenomeen dat zoveel mensen komen opdagen bij een evenement wat voor de fun georganiseerd wordt. Druk, ja dat wel. Maar op zich doet dat er niet zo veel heel veel toe. Het is voor vele een manier om andere plekken in je eigen stad te ontdekken en om contacten te leggen.
Zo zie je maar hoe een idee kan uitgroeien tot een groot evenement, Rotterdam rocks!
Als je wilt weten wanneer er weer een RRC is, volg dan de fb pagina, daar wordt het altijd op tijd aangekondigd.
Iedere editie worden er overigens prachtige foto’s gemaakt door Evert Buitendijk fotografie, die heb ik uiteraard gebruikt voor dit stukje. De linkerfoto met alle lopers en de rechterfoto met de 9 km groep voor de prachtige markthal.

 

Posted in Geen categorie, Hardlopen Algemeen, Trainingen 2014 | Tagged , , , | 1 Comment

Adventure trail, ik hou ervan

imageBerg en Dal is misschien de grootste speeltuin die Nederland heeft. Laurens is misschien wel de kenner bij uitstek van dit gebied. Dus was het weer tijd om met Laurens buiten te gaan spelen.
Hij had iets in zijn hoofd en wilde dat met mij delen. Hij had een paar stukjes zelfs nog niet gedaan, die wilde hij voor mij bewaren. Veelzeggend of niet?
En zo begonnen we vanaf Beek, over een pad. Dat was van korte duur. Erna heb ik niet veel paden meer gezien. Want Laurens kent ook al de stukken waar geen paden zijn en dus stond ik binnen no time tot boven mijn enkels in de blubber. Ja dat stukje had hij nog niet gedaan.
Ik word er zo blij van! Blubber en allemaal stukken waar je naar beneden kunt roetsjen, kan klimmen met handen en voeten. Of als een idioot naar beneden kunt rennen. Of gewoon stampen door moddergebieden waar je snel moet lopen omdat je anders je schoenen kwijt bent. Samengevat waren er gewoon 2 dolgelukkige traillopers aan het buiten spelen. We maakten 8.5 km met 450 hoogtemeters.
Plan is om in December een keer dit te gaan doen met een groepje. Adventure trailen voor de liefhebbers. Goed voor alles, voor je techniek voor je klim en daal capiciteiten maar vooral voor je plezier. Maximaal genieten, dat beloven we!
Om je een idee te geven, hieronder wat beelden.

Posted in Geen categorie, Trainingen 2014 | 1 Comment