Tromsø Skyrace – hoe mooi en zwaar wil je het hebben?

Een paar jaar geleden zag ik een filmpje van de Tromsø skyrace, een race georganiseerd door Jornet en Forsberg. Dat zag er zo spectaculair uit dat ik die opgeslagen heb in mijn hoofd. Ieder jaar was er wel iets waarom het niet paste. Dit jaar lukte het en in Februari snel ingeschreven toen de inschrijving open ging. Een limiet van 250 deelnemers zorgt er voor dat de race snel vol zit. 57 km en 4800 hoogtemeters.
Nooit had ik naar de tijdslimieten gekeken, alleen naar de spectaculaire beelden van de kam waar je over gaat. Tot ongeveer 1 week voor de race. En toen begon ik te hyperventileren. Eerst dacht ik nog, dat klopt niet, maar het klopte wel.
De eerste limiet staat na 17 km en 1700 hoogtemeters, na 3 uur. Kom je erna, exit race. Wat?? bijna 6 km per uur met die hm. Dan komt de tweede limiet na 5 uur , de derde na 6 uur en dan de laatste na 8 uur.
Als je na 6 uur niet op de top van Tromsdalstind bent, mag je niet over die spectaculaire kam.


Ik heb er wat berekeningen op los gelaten en de conclusie was dat ik gewoon moest gaan lopen voor wat ik waard was en dan maar zien waar ik terecht kom. Van limiet naar limiet. En vooral hopen dat ik in ieder geval over de kam kan.
Een rare start van een race, ik ben nog nooit zo bezig geweest met limieten. Behalve tijdens de Icetrail voor de eerste cutoff, omdat je anders de gletsjer niet op mocht.
Hoe dan ook, ik stond om 8 uur aan de start in mooi Tromsø. Er werd een minuut stilte gehouden voor de pas overleden ultraloopster tijdens een race in Italie, zij bleek uit Tromsø te komen. En klokslag  8 uur waren we weg. De eerste km langs de haven en dan de enorme brug op. Daarna begon het avontuur. De eerste klim is naar de top van de gondel, Fjellheisen op 420 meter hoogte.


Het deel wat dan volgt is op zich goed loopbaar, op en neer. Een mooi groen deel met fantastische uitzichten op de zee en Tromsø. Dan komt de eerste fikse klim naar Bønntuva, dit is het punt waar ik binnen 3 uur moet zijn.
Ik ren alles wat ik rennen kan, stap stevig door met klimmen en stop alleen een paar seconden om een foto te maken. Ik kom op de top 10 minuten voor de cutoff tijd. Dat is de plek waar de korte race omdraait. Als je de tijdslimiet niet haalt, moet je vanaf hier dus de korte race doen. Er zitten er nog best veel achter mij die het zeker niet gaan halen. Maar ik ben op tijd!
Wij moeten via de andere kant dalen. Ik zie een groot steil sneeuwveld. Er staan een paar lui van de organisatie die zeggen dat ik hier naar beneden moet. Hier was ook een post maar die heb ik niet eens gezien. Ik zag alleen een steile sneeuwhelling waar lopers op hun billen of glijdend op voeten naar beneden suisde.
Ik dacht, wtf, ik zie helemaal niet wat daar achter zit, no way dat ik dat doe. Met de icetrail ben ik al eens met een bloedgang naar beneden gegleden, dus ik wilde het iets rustiger aan doen. Dat bleek eigenlijk niet echt mogelijk. Dus toch op mijn billen in de sneeuw, proberend wat af te remmen gleed ook ik naar beneden. Halverwege hing een touw wat ik snel gepakt heb en zo iets van controle had. Mijn broek zat zowat onder mijn oksels en overal sneeuw, maar ik was erdoor. Opstaan en verder dalen door een groot rots gedeelte, nog steeds steil.


Samen met een Zweedse meid probeerde we zo rap mogelijk af te dalen. Zij woonde in Tromsø en had daar veel getraind. Uiteindelijk haalde ze net de cutoff van 6 uur niet.
Toen ik bijna beneden was , struikelde ik en viel hard met mijn scheenbeen tegen een rots. Een lelijke wond die bloedde. Opstaan en verder gaan, vloekend. Maar het bloeden stopte niet. Net toen ik mijn snelverband wilde pakken zag ik daar toevallig 2 mannen van de organisatie staan. Ik vroeg of ze een ehbo tas hadden en die hadden ze.
Ietwat klungelig waren ze er mee in de weer. Het duurde mij allemaal te lang en ik rukte de tas uit hun handen en zei ‘ i am a nurse so let me do it’ .
Ik haalde er gazen uit, maakte een drukverband en knipte het einde in om een knoop te maken ipv met een pleister wat snel loslaat. De jongens keken mij met open mond aan en vonden het erg slim wat ik deed (vooral het knopen van het verband).
Voordat ze zich goed en wel realiseerden wat er gebeurde, was ik eigenlijk alweer op pad.
We lopen weer een prachtige vallei in en gaan over een riviertje. Er zijn weinig posten dus de organisatie had aangegeven dat je water onderweg bij moest vullen. Dus dat deed ik steeds, het was warm en een post op 30 km is niet genoeg.


We rennen door een bos, weer een heel andere omgeving en uiteindelijk kom ik bij de post. Daar moest ik voor 5 uur zijn. Ik heb een half uur speling. Ik eet en drink en ga op pad met een groepje van 5. We moeten 1000 hm maken en hebben 1.20 uur.
Ik stoemp naar boven, ik zal en moet nu daar op tijd zijn, want dat is het punt waar de beslissing valt, de kam op of niet. Ik haal nog best wat mannen in tijdens die klim en samen met een Noor klim ik naar boven. Mijn scheenbeen klopt wat maar niet perse belemmerend.

Continue reading

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | 4 Comments

Getest – Nigor Lichtgewicht stoelen en tafel

Afgelopen seizoen hebben wij voor Tonkie, ons campertje, een nieuwe set stoeltjes en een tafeltje gebruikt van Nigor. Aangezien er nogal wat sporters zijn met een campertje een review , doe er je voordeel mee.
Eerdere ervaring met de stoeltjes waren al fijn maar we wilden graag een meer relax stoel als we op pad zijn.
Dus een relax stoel waar je lekker in kunt hangen maar tegelijkertijd willen we geen ruimte inleveren in Tonkie. Dus het moet comfortabel zijn, licht, klein maar wel degelijk spul.
En zo kwamen we uit bij stoeltjes van Nigor, de ® Kingfisher en een tafel van hetzelfde merk.

De NIGOR® Kingfisher Stoel
De stoel is licht met zijn 1350 gram. Het zit in een handig tasje en als je het eruit haalt klik je het binnen een minuut in elkaar. Maar tegelijkertijd heeft het wel de comfort van een grote campingstoel.
Er zit een hoge rugsteun in en dus kun je heerlijk relaxt zitten.
Het aluminiumframe klik je heel snel in en uit elkaar. een klein compact pakketje als je het uit het tasje haalt of erin doet.
Daarna trek je de hoes over het aluminium en je klikt het op een paar punten vast.
Het is zo kinderlijk eenvoudig en vooral ook stevig. Je hebt geen instructie nodig en daar hou ik van.
De stof van de stoel is polyester en is zeer stevig. Het droogt snel is makkelijk schoon te maken.
Het frame is milieuvriendelijke eco-magnesium, zonder gebruik te maken van giftige producten, dus milieu vriendelijk.
De kingfisher is in verschillende kleuren verkrijgbaar.

De NIGOR Table
Die past perfect bij de stoelen. Het gewicht is gelijk ,1350 gram. 
Ook dit is een klein pakket, alleen langwerpig.
Het is hetzelfde kliksysteem als de stoel.
Het blad is uitklapbaar en klik je op het onderstel. Ook deze staat in een paar minuten.
Het tafelblad is krasvast en heeft een duurzame, corrosiebestendige en slijtvaste oxidelaag.
Het is makkelijk afwasbaar.
De tafel is stabiel , je kunt er op snijden en er veel op zetten zonder dat het instabiel wordt.
De tafels zijn in drie maten verkrijgbaar maar logisch gezien past de grootste maat bij de kingfisher.

Conclusie – De twee stoelen en tafel liggen standaard in Tonkie (ons campertje).
Het neemt minimale ruimte in. Maar we nemen het ook nog wel mee naar bv het strand of gewoon ergens waar je een stoel en/of tafel nodig hebt, want het zo licht en makkelijk mee te nemen.
Enige minpunt die ik kan verzinnen is dat de stoel zo licht is dat je daar op bedacht moet zijn als het waait. want hij waait zo weg.
Maar eigenlijk vooral niets dan lof, top kwaliteit, makkelijk neer te zetten en minimale ruimte wat het in beslag neemt!
De kosten zijn pittig, maar dan doe je wel een investering voor lange tijd.
De stoel kost 119,95 euro, alle info vind je hier.  
De tafel kost 119,95 euro. Alle info vind je hier.
Voor alles specificaties van de stoelen en de tafel kun je doorklikken.

Continue reading

Posted in Diversen gadgets, Hardloop Gear en Gadgets | Tagged , , , | Leave a comment

Rebecca Rusch – topatleet en wat een mooie TED talk

Een aantal jaren terug schreef ik over de autobiografie van Rebacca Rush. Adventure racer en mountanbiker. Een inspirerend boek. Hier lees je de recensie.
Ondertussen is ze bijna 50 jaar en heeft iets ervoor gezorgd dat ze op zoek gaat (in Vietnam) naar de sporen van haar vader die in de Vietnam oorlog is overleden.
Dat levert veel inzichten en een mooi project op.
Haar Tedtalk is mooi en emotioneel.

Posted in Adventure Racen, Films, Hardloop muziek en podcasts, Sport Boeken en Films | Tagged , , , , | Leave a comment

Rennen in de Eiffel -genieten met wat obstakels

Over 1.5 week loop ik Tromso , de Skyrace in Noorwegen. Om nu te zeggen, jongens wat heb ik getraind, verre van dat.
Het hele jaar staat het lopen op een laag pitje met uitzondering van een paar uitschieters in de bergen. Drie weken geleden een hele goede week qua km’s en hoogtemeters moet het doen.
Maar, ik dacht ik wil toch nog een keertje een 30 km doen met hoogtemeters.


Dus zo kwam ik in de Eiffel terecht. Het werd een combinatie van trainen en een route bepalen voor een heel tof project wat ik ga doen samen met PeopleInProgress.
Zondag wilde ik het lopen. Voor mij doen was ik erg vroeg op, half 7 op en 6.50 uur de deur uit.
Alles al klaar gelegd, routes in Gps, kaart ingetekend, rugzak met 4 liter water, zak krentenbollen.
Een slimme meid is op haar toekost voorbereid.
Route in gps van auto, podcast aan en 2,5 uur rijden.
Na 2.5 uur ben ik in een dorp wat mij niet erg bekend voorkomt. Ik kijk nog eens, tot mijn schrik kom ik erachter dat ik een tikfout gemaakt heb en het dorp waar ik moet zijn nog 45 minuten rijden is. @@@f@@
Na 45 minuten ben ik waar ik wezen moet, ik start de gps en de routes komen niet te voorschijn. Ik had het nog gecheckt de avond ervoor. Ws iets mis na de upgrade.
Shit, plan b, ik had de route ingetekend met de kaart, dus dan maar zo.
De gps kaart erbij voor backup. Ik laat vervolgens de gps vallen, scherm kapot.


Het is niet mijn dag geloof ik. Maar alles in mij zegt , relax, het is een mooie dag, je gaat buiten spelen heel de dag, laat je humor niet verpesten.
En dat doe ik ook niet.
Ik ga met de kaart op pad en kom al snel bij een klim klauterpartij waar ik mijn been lelijk open haal. Ik spreek met mijzelf af om easy aan te doen vandaag voordat ik straks ergens naar beneden stort.
En zo klim en klauter ik, ren ik , wandel ik, geniet ik.
Ik check stukken extra voor het project, welke opties zijn er nog meer. Denk na over niets en over alles.
Ik kom het eerste kruis tegen, altijd een reden om een kruis aan te tikken, gewoon omdat het kan en ik iets met kruizen heb.
En zo zwerf ik over de paden, wat een mooi stuk is dat toch. Niet te ver van huis maar wel een heel mooi trainingsgebied.
Halverwege ga ik in een grasveld liggen en nuttig een paar krentenbollen. Het leven is goed. De zon schijnt , mijn benen zijn niet in alle beste doen maar who cares.
Ik beweeg dus ik besta. Bovendien gaat het lopen met de kaart supergoed en daar word ik ook blij van.
Ik tik een tweede kruis aan en geniet van de uitzichten. Het einde komt in zicht volgens de kaart.


De 4 liter drink ik ruim op, zo ook 6 krentenbollen.
Na 29 km en 1200 hoogtemeters ben ik weer bij mijn auto.
Het koeltasje wat jeanet meegegeven heeft in alle vroegte is een hoogtepunt.
Koude cola, worst en kaas , heerlijk!
Met de Quilty pleasure playlist op Spotify rij ik tevreden terug naar huis.
Een goede training gedaan, genoten van het gebied, goede ideeën opgedaan, meer hoeft dat niet te zijn.
De Eiffel rocks!
En Tromso, daar hebben we het nog wel over…..

Posted in Trailrunning, Trainingen 2018/2019 | Tagged , , | 1 Comment

Podcast De Pacer – Waar ik te gast ben – de Nike Nurse

Ik had al even geleden over de nieuwe podcast De Pacer geschreven. Twee weken geleden was ik er te gast. Hoe leuk is dat.

In de zesde aflevering van De Pacer is Martine Hofstede te gast, verpleegkundige bij defensie en het Maasstad Ziekenhuis (intensive care en spoedeisende hulp). Ze loopt altijd en overal, zelfs als ze is uitgezonden, en werd daardoor tot ‘de Nike-nurse’ gedoopt. Van de marathon in Uruzgan tot ultralopen als de 100 Engelse mijl rondom de Japanse Mount Fuji. Niets is haar te gek.

Hieronder kun je het beluisteren maar beter nog ga je naar Spotify en abonneer je je op de podcast want het is echt de moeite waard.

Posted in Hardloop muziek en podcasts | 2 Comments

Podcast tips – Cassette en De Grote Plaat

De eerste week van de Tour de France zit erop. Als podcast liefhebber is het aanbod aan wielrenpodcast echt enorm. In het woud van podcasts heb ik twee heel fijne gevonden.
De eerste is Cassette. Een podcast gemaakt door journalist Benjamin De Bruijn. Hij vertelt vooral verhalen uit de geschiedenis van het wielrennen.
Hij is nu bezig met een drieluik over de Tour de France Feminin 1984 bezig. Een bewogen periode in het vrouwenwielrennen. Hij kijkt terug en spreekt wielrenners en familie uit die tijd.  Een prachtig mooi stuk geschiedenis van het vrouwenwielrennen waar we weinig tot niets van weten.  Een aanrader!

De tweede is De Grote PlaatHierin combineren oud wielrenner John Den Braber en muzikant en wielrenliefhebber Blaudzun hun liefde voor fietsen en muziek. Een aangename combinatie.
Gasten en presentators bespreken hun favoriete nieuwe muziek en vertellen verhalen over wielrennen. Zo laat Koen De Kort als gast zijn muziek horen en vertelt hij met welke muziek hij gebruikt als hij opwarmt voor de tijdrit.
De playlist van de muziek in De Grote Plaat is terug te vinden op Spotify.

Posted in Fiets info, Hardloop muziek en podcasts | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Kersen eten tijdens een tourtocht – De Kersentocht (120 km)

Flipje van de Betuwe, wie kent hem niet. Jam en Tiel. Kersenjam.
Lia en ik gingen de Kersentocht fietsen, daar in de stad van Flipje. Daar waar nu overal de kersen worden geplukt, Tiel.
T.C. de Batauwers organiseert de GEJO Kersentocht.
Het plan was om met drie te fietsen, maar Karin haakte in alle vroegte af, iets wat haar nog lang zal achtervolgen ws.
Maar Lia en ik gingen op pad voor de 120 km. Met een voorinschrijving middels een barcode waren we binnen 10 seconden op weg. De organisatie zorgde voor een krentenbol en een banaan voor onderweg.
Via Tiel fietsen we door de Betuwe en rijden de Utrechtse Heuvelrug op. Lia en ik hebben nog aardig wat bij te kletsen en zo vliegen de km’s voorbij.
Er volgen aardig wat klimmetjes, verrassend wel. Lia verteld dat er aardig wat hoogtemeters in zitten, ik had het niet gezien maar voel het wel in mijn benen. Desondanks rammen we steeds naar boven.
Een mooi bosrijk gebied op autoluwe wegen, wat wil je nog meer.
Via Rhenen, Amrongen, Maarn, de Veluwe door.
In de buurt van Wijk Bij Duurstede verandert de omgeving. Open en een lange weg richting het water. Honger! We proppen even een reep naar binnen en speuren naar een koffietent maar er is nergens wat te vinden .
Het idee was bij 40 km een koffiestop te doen maar we komen simpelweg niets tegen.
Ondertussen rijden we rond de 72 km, ik rijd een tijdje op kop. We rijden de lange weg af , een afslag en uiteindelijk komen we bij het pontje uit.
Het pontje is gratis, met ons polsbandje varen we de Nederrijn over.
We besluiten om de post leeg te eten als we er zijn op 80 km.
Maar daar gaat iets mis. We zien heel die post niet. Als we ondertussen op 84 km zitten vallen we bijna van de fiets van de honger. We fietsen langs een forelvijver met een eettentje. Op de rem en eten! Cola,nkoffie en een broodje forel dan maar.
We trekken bij en gaan verder. Het begint te regenen en de wind trekt aan, die we natuurlijk tegen hebben.
We gaan kop over kop fietsen en de km’s schieten op.
Uiteindelijk stopt het met regenen. Een km of 5 voor de finish komen we langs een kersentuinderij. Daar kunnen we stoppen en staan 2 mannen van de organisatie die je herkent aan de blauwe polo shirts. Terwijl de kersen uitgezocht worden krijgen wij een beker vol verse kersen. Heerlijk, we kletsen wat en bietsen nog een bakje.
De laatste 5 km fietsen we door en we eindigen met 120 km in de kantine van de lokale voetbalclub.
Beetje jammer dat daar de Afligem blond op was en zo eindigen we met een Amstel tapje, een laf pisbiertje. Maar omdat we dorst hadden smaakte die toch aardig.
Hoe dan ook, vooral een enorme mooie en afwisselende ronde die erg goed uitgepijld is.
Wij vonden een verzorgingspost op 80 km wat karig. Een post op 40 km was leuk geweest. Dat wij de post niet gezien hebben kan aan ons liggen maar 2 mannen voor ons reden er net zo hard voorbij als wij. Misschien hadden we hongerklop en waren we niet scherp meer.
Een mooie tourtocht voor een paar euro, 6.50 euro. Dat zijn de pareltjes, low budget en vooral een hele toffe route.
Aanrader!
27 juli is er de Flipjes toertocht, meerdere afstanden en deze route zit er ook voor een groot deel in. Info vind je hier. 

Posted in Fiets info, Fiets/mtb routes | Tagged , | Leave a comment

De 7de editie van de wandelweek – Nationaal Parc De Ecrins

Alweer de 7de keer dat ik samen met Nico een wandelweek organiseer. Wat ooit begon als een week meegidsen voor de gemeente Izegem is nu een jaarlijkse traditie geworden.
Bijzonder genoeg vragen veel mensen of ik dat niet heel saai vind, niet uitdagend genoeg.
Maar niets is minder waar. Ik vind het ontzettend leuk om te doen en dat begint met de verkenning.

Nico en ik kiezen ieder jaar weer een gebied uit en van te voren gaan we altijd op verkenning. De routes die we op de kaart bedacht hebben lopen, zodat wij niet voor verassingen komen te staan tijdens de wandelweek.
En dat is het begin van de pret. Routes uitzoeken en samen op pad. Zo waren we 1.5 maand geleden in de Ecrins maar lag er nog een heel veel sneeuw. De meeste routes konden we tot een bepaald punt doen, sommige niet helemaal.
Reden om 2 dagen eerder dan de wandelaars naar de Ecrin te gaan. De vrijdag heb ik een van de routes gelopen die er op de kaart lastig uit zag. En dat klopte, die zou niet voor iedereen geschikt zijn. (ik liep 17 km en 1250 hm)
De zaterdag liep ik met Nico een kortere route voor de zondag. Die hadden we nog niet gezien. Zaterdag in het begin van de avond arriveerden alle wandelaars.
Met ons erbij een groep van 21 mensen. We waren te gast bij chalet Alpina Luna. Een toplocatie voor een groep.
Zondag Rondje Crete de La Rortie – 10 km en 630 hmeters.
Een relatief makkelijke route. We hadden deze eerste dag een kortere afstand en minder hoogtemeters ingepland zodat iedereen erin kon komen na een lange reisdag en zo konden wij de verschillen in de groep gelijk analyseren.
En die verschillen werden gelijk duidelijk. Ervaren lopers in de bergen en lopers die wel heel veel wandelen maar voor het eerst in de bergen lopen. En dat is wel wat anders, daar kwamen ze snel achter.
We sloten de wandeling af op een terras bij het meer. Om er uiteraard met een aantal een duik in te nemen.

Maandag – Rondje Col De Tetes en Tete Oreac – 21 km 1000 hm. 
We vertrekken vanaf de chalet. Deze dag hebben we een keuze menu. Een aantal rijden naar de Parking en de rest loopt daarheen. De eerste 300 hm zijn gemaakt als de groep samen komt op de parking. We starten het eerste deel met heel de groep naar het mooie Tete. Het doet mij steeds weer denken aan Ierland. De eerste marmotten worden gespot.
Daar is de pauze en geniet iedereen van het prachtige uitzicht.


Als we weer bij de parking zijn gaat een deel terug naar de chalet nadat we daar ons lunchpakket genuttigd hebben. Met het grootste deel van de groep lopen we de andere lus. Daar zit een fikse klim in maar het uitzicht op de vallei is prachtig.
Na een mooie tocht waarin de twee lussen weer heel anders zijn komen we weer bij de chalet.
Iedere avond eten we er enorm lekker, gevarieerd en gezond. Annemarie verwend ons met de heerlijkste maaltijden. De maaltijd bleek heel de week weer een feestje te zijn.


Dinsdag – Glacier Blanc en Glacier Noir – 15.5 km en 1230 hoogtemeters
Een heel ander gebied, veel ruiger. We lopen met de hele groep naar het plateau van Glacier Blanc. Een fikse klim maar oh zo mooi. Iedereen loopt zijn eigen tempo en uiteindelijk gaan de meeste verder naar het hoogste punt, de hut. Continue reading

Posted in Reizen, Trailrunning, Trainingen 2018/2019 | Leave a comment