Getest – de Salomon S Lab Wings SG

imageIk heb veel ultras gedaan op de Salomon Wings. Een degelijke schoen met demping.
Afgelopen seizoen is Salomon op de markt gekomen met de Wings maar dan uitgegeven in de S-Lab serie.  Een Wings maar dan anders, heel anders eigenlijk.
Wat gelijk opvalt is dat hij lichter en flexibeler is. Meer runable zeg maar.  Je bent met deze schoen veel flexibeler in bewegen.
De schoen weegt 292 gram en dat is lichter dan de klassieke Wings.
Er is een Hieldrop van 9mm. 29 mm bij de hiel en 20 bij de voorvoet.
De upper 
Deze is licht en zacht maar niet wat je gewend bent van de S Lab serie. image
Het voelt comfortabel maar niet zo zacht als de slab.  Maar wel weer meer comfortabel dan de oude Wings. Het geeft wel genoeg stevigheid om je voet. Het is voor een deel hetzelfde materiaal als in de speedcross. Wat wel betekent dat het op de hoeken van de voorkant een wat zwakkere plek zit.
Ik heb er rond de 600 km op gelopen en er zit nu een klein minischeurtje op die plek. Dus dat valt mee.
De neus heeft zoals gewend een goede bumper. image
De lip zit vast in de schoen zodat er geen steentjes en zand in je schoen kan komen. Uiteraard heeft de schoen het welbekende quick lace vetersysteem.
Dit samen zorgt ervoor dat de schoen lastig aan en uit gaat. Dat is normaal gezien nog niet zo heel groot probleem. Maar als je echt lange dingen doet en je onderweg een keer je schoenen uit wil doen. Of simpelweg een blaar wil door prikken. Dan kom je vervolgens bijna niet meer in je schoenen. Al helemaal niet als ze nat zijn. Ik moet bijna geweld gebruiken om dan de schoenen  weer aan te krijgen.
Aan de andere kant, als je ze aan hebt zitten ze solide en comfortabel.
De midzool
Dit is de grootste verandering in de Wings. De oude wings had altijd een plastiek 3D chassis. Een soort blokje. Dat is weg uit deze schoen. In deze wings zit een foam midzool (eva) En dat maakt hem ook meer Runable en flexibel.
Salomon gebruikt ook in deze schoen de Endo-fit technology. Een soort sok in de schoen dat om je midvoet zit. Als je de schoen aantrekt voelt het ook als een stevige pantoffel.
In de schoen zitten andere zooltjes dan je gewend bent van salomon. Een veel dunnere en dit is absoluut geen verbetering. Mijn ervaring is dat die zooltjes gaan schuiven en oprollen. Een van de redenen dat ik blaren heb gekregen tijdens de EB. De zooltjes waren opgekruld. Ondertussen heb ik dit van meerdere lopers gehoord. Hopelijk gaat Salomon daar wat aan doen.
De buitenzool
imageDeze schoen is er in twee varianten, de soft en de hard ground. Ik heb de soft ground. Deze heeft wat grotere noppen dan de hard ground. Meer geschikt voor nat en modder condities. Maar je kan er prima mee uit de weg op alle ondergronden.
De grip is uitstekend. Zowel in de bagger als een pittige downhill. Je voeten blijven beschermd als je op losse stenen rent. Geen pijn onder je voeten van stenen die je voelt. Je kunt echt los gaan op de downhill met deze schoen, grip en gevoel met de ondergrond, heerlijk.
De reden dat ik juist deze kies is dat je tijdens een ultra alle omstandigheden kunt krijgen. Daar is deze schoen geschikt voor.  Je hebt altijd grip maar ook op droog terrein kan ik er goed op lopen. image
De hard ground is voor droog terrein en heeft wat kleinere noppen. En dus minder grip in natte omstandigheden.
Vreemd genoeg had ik na ongeveer 100 km op deze schoenen ineens een losse zool. Totaal los gelaten aan de omderkant. Ook lieten de neusbumpers los. Ws een plakfout. Het nieuwe paar heb ik ondertussen veel mee gelopen en daar zijn de zolen nog in goede staat.

Conclusie
Een lichte neutrale schoen die voor kort en lang werk geschikt is, die vooral veel meer runable is dan de klassieke Wings.
Een hele fijne schoen voor ieder terrein, met demping maar tegelijkertijd minder stijf als de oude Wings en niet te vergeten, grip.
Nadeel vind ik toch wel de krappe mond van de schoen. Vooral op de echt lange dingen bijna een keuze om deze niet aan te doen omdat ik er gewoon niet meer inkom als ik ze even uitdoe.
Ook de zooltjes zijn geen verbetering. Zooltjes horen niet te schuiven of op te rollen.
Al met al wel een schoen waar ik afgelopen jaar alle ultras mee gelopen heb. Als Salomon die twee punten aanpast is dit mijn ultra schoen.
Een dure schoen, adviesprijs 179 euro.  Hier 161,95 euro.

Posted in Schoenen | Tagged , , , , , | Leave a comment

Bouillonante- waar ging het mis?

Al de zesde keer dat ik zou starten op deze toch wel klassieker in de Belgische Ardennen. Alleen was nu de klassieke afstand eruit gehaald, doodzonde. Geen 54 km maar 72 was het geworden. image
Jammer, want die 54 is altijd een soort het startschot voor een mooi trailseizoen voor Nico en mij, maar goed, dan maar de 72km. Het is nu eenmaal traditie om samen dat weekend een paar duveltjes te drinken en te lopen.
De start was om 5 uur, wtf! 5 uur! Een heel kort nachtje dus, maar om half 5 stonden we ons nummer op te spelden terwijl het regende. Ik had helemaal geen zin om in de zeikregen te gaan rennen. En zeker niet zo’n takke-eind. Maar goed, als je eenmaal loopt komt het wel goed. Toch?
imageDus gingen we tradtiegetrouw weer van start vanaf het kasteelplein, het blijft een mooie lokatie. We stonden zo ongeveer achteraan. Het leek een stuk minder druk dan normaal, maar toen we op pad gingen zag ik toch een hele lange lus voor mij, en stonden we ook weer traditiegetrouw vast. Want het stagneerde snel en dus schoot de eerste paar km niet echt op.
Na de eerste klim gingen we een andere kant op dan normaal en begon het met de bredere paden, brede,lange paden. Nico was een aantal weken geleden door zijn enkel gegaan en die enkel was nog steeds niet goed.
Dus rende ik vals plat naar boven en hij liep.
Ik wachtte tot hij er was en we gingen verder. Maar al snel werd duidelijk dat het zo niets werd, te koud en te nat. En Nico voelde al pijn in de enkel.
Dus ben ik na een km of 10 alleen verder gegaan. Helemaal niet gezellig, want samen lopen is leuk en konden we weer even bijkletsen.
Ondertussen werd het licht, wat fijn was want ik was mijn hoofdlamp vergeten. image
Ik liep een soort als een hinde met opgetrokken benen om niet te struikelen over de boomstronken die ik niet kon zien.
Maar de zin was er nog steeds niet. Ik liep en was al helemaal niet enthousiast over de route. Waar waren al die prachtige en technische singletracks gebleven?
Plots waren het allemaal bredere paden, soms van die lange stukken en al helemaal niet technisch. Soms kreeg je een stukje singletracks wat mij dan wel bekend voorkwam van vorige edities. Maar allemaal kort en dan weer die bredere stukken.
Bij de post van 16 km was ik er eigenlijk al helemaal klaar mee. Ik had er gewoonweg totaal geen zin in.
Maar ja, 16 km is ook de rotmoeite niet. Dus ik maakte de afspraak met mijzelf dat ik tot de post van 50 km zou lopen. Daar zou ik wel kijken hoe de toestand was. Als ik er nog steeds geen zin in had gevonden zou ik ermee kappen.
Dus ging ik verder, de post op 26 had eten en stouwde ik van alles naar binnen. Weer verder, de volgende post was pas op 50 km, dus verder voor nog een paar uur.
imageIk was er al even klaar mee, maar rond de 30 was ik er echt klaar mee. Ondertussen had Nico een bericht gestuurd dat hij eruit was op 16 km. Dat motiveerde al helemaal niet om nog verder te gaan. Maar goed, lopen moest ik. Alles verstijfde en ik liep moeizaam, daarna liep ik weer ok en zo liep ik verder met de pest in mijn lijf.
Rond de 40 km kwam ik Sauw tegen en samen liepen we verder al kletsend. Dat was lekker, even afleiding ook, behalve dat het ook leuk was om even bij te kletsen.
Maar ik was er al lang uit, ik zou stoppen op 50 km. Ik had er gewoonweg geen zin meer in.
imageOp de post aangekomen was Nico er en nog even twijfelde ik of ik dan toch verder zou gaan.
Maar die twijfel was kort, 50 was ver zat. Ik was verveeld van het parcours, geen zin en nog genoeg andere zwakke redenen om te stoppen.
En het was ook ok. Ik was er gewoon klaar mee, al voor de wedstrijd, tijdens en toen ik stopte was het goed. Het was mijn loopdag gewoon niet, die zijn er, niet vaak maar dit was er 1.
Ik wenste Sauw en Ann succes en dat was het einde van de Bouilionante.


Ontzettend zonde dat ze het parcours zo gemaakt hebben. De prachtige singletracks, de technische stukken, ik heb het gemist. De brede paden, lange stukken maken de route saai en dat is dood en dood zonde.
Ik zeg, volgend jaar weer gewoon de klassieke afstand en route.
Zoals altijd was de rest weer top in orde, goede posten, goede uitpijling en goede sfeer.
Voor mij was het een goede 50 km met 2350 hm, dus eigenlijk de klassieke afstand. Zo hoort het eigenlijk ook.
Wat overigens wel mooi is om te zien is dat dingen anders gaan als je geen focus hebt.
Als ik een groot doel had zoals de TOR, dan had ik doorgelopen. Dan weet je waarvoor je afziet en zeg je tegen jezelf, niet zeiken, hier wordt je groot en sterk van.
In dit geval werkte het andersom. Waarom zou ik mijzelf zo tergen als ik toch niet perse een doel heb. Mooi toch hoe dat werkt.

Posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning | Tagged , | Leave a comment

Blaren voorkomen met papieren tape ?

Iedere (ultra)loper kent het wel, blaren. Ik kan er over meepraten. Soms bijna een reden om uit te stappen en zeker een reden dat je veel meer afziet dan zonder blaren.
De Stanford University heeft een onderzoek gedaan met simpele papieren tape. Een rolletje van een paar euro te koop bij iedere drogist.
imageDe resultaten van het onderzoek zullen gepubliceerd worden in Clinical Journal of Sport Medicine.

Simpele, papieren tape kan blaren helpen voorkomen wanneer hiermee gevoelige plekken op de voet afgeplakt worden.
Voor een onderzoek van Stanford University, geleid door Grant Lipman, werden 128 ultralopers gevolgd die verdeeld over zeven dagen een afstand van 250 kilometer aflegden. image
Bij de hardlopers, die deelnamen aan de RacingThePlanet ultramarathon, werd op één voet de papieren tape aangebracht op blaargevoelige plekken. De andere voet werd niet behandeld. Lopers die niet bekend waren met blaren, kregen tape op willekeurige plaatsen. Ze werden voor en tijdens iedere race een aantal keer opnieuw beplakt met tape.

Bij 98 van de 128 lopers ontstonden er helemaal geen blaren op de getapete plekken. 81 van de 128 se kregen blaren op de gedeeltes van de voeten waar geen tape op was geplakt.
“Het is een soort belachelijk goedkope, makkelijke methode van blaarpreventie”, aldus Lipman. “De beste manier om de finish te halen, is goed voor je voeten zorgen.”

Posted in Hardlopen Medisch | Leave a comment

Amstel Gold Race – de Gayparade op de fiets

Ik doe eigenlijk nooit aan fietsevenementen mee. Slechts 1 keer eerder heb ik de Ronde Van Vlaanderen gefietst. Maar nu kreeg ik het startnummer van Wout donderdag en zo zat ik Zaterdag op de fiets samen met Mirjam en Henk Jan om de Amstel Gold Race te fietsen.
150 km door de heuvels van Limburg met 2000 hoogtemeters over de beroemde Limburgse bergen. 13010814_10154190034576520_5844813915379113441_n
De Amstel Gold Race kent een aantal afstanden en is nogal populair. Dan druk ik mij voorzichtig uit.
Je kunt starten tussen 7 en 11 uur en volgt gewoon de borden, ofwel, de rest van de fietsers.
Wat een drukte! Al bij de startplek was het bomvol met vooral mannen. Een enorm testosteron gehalte met gespannen bekkies want er kwamen klimmen aan, veel klimmen.
Mannen in mooie pakjes, Strakke pakjes, pakjes met lycra broekjes, met gladde geschoren benen, met veel dezelfde mooie of lelijke pakjes, met geschoren gezichten. Want ondanks dat baarden hip zijn,  ik zag er geen 1.
13010908_10154191587276520_3565365708500303804_nDure fietsen, hele dure fietsen. Outfits die of heel mooi matchen ofwel zo lelijk waren dat het wel carnaval leek.
En zo fietsten wij Limburg door. De ochtend met een aangenaam zonnetje genietend van de vele bloesembomen en de glooiende landschappen.
De middag koud en nat, hagelbuien en regenbuien en soms klappertandend de afdaling in.
Maar dat was dan toch een goede reden om koffie met Limburgse vlaai te nuttigen.
13043471_10154191587176520_7315453990922857684_nGedurende de dag kwamen ze allemaal voorbij, de Geuphemmerberg, Bemelerberg, Loorberg, Camerig, Gemenicherweg, Drielandenpunt, Kruisberg, Eyserbosweg, Huls, Fromberg, Keutenberg, en de Cauberg. Niet dat wij enig idee hadden op welke zogenaamde berg we waren. Kwestie van gewoon naar boven fietsen.
Maar grappig genoeg was iedereen met die bergen bezig. Hoeveel procent , hoe lang, hoe zwaar en als ze dan boven waren werd er geëvalueerd.
De enige twee die ik pittig vond en kende van de wielerverhalen waren de Keutenberg en Cauberg. Vooral op de Keutenberg werd veel gewandeld. 12994415_10154191587421520_1835046376852203940_n
Dat voelt dan ook ineens erg lekker als jij naar boven stoempt ( met 2 bladen op mijn racer ) en al die mannen in strakke pakjes aan het wandelen zijn.  12998677_10154191587396520_7024992748120956005_nVooral als het publiek dan nog even extra hard voor je schreeuwt als je als vrouw naar boven fiets en de mannen voorbij gaat.
Hoe dan ook, onderweg bedacht ik dat het toch eigenlijk een heel gay gebeuren is dat fietsen. Gewoon een soort gay parade alleen op de fiets. Je kijkt je ogen uit.
12994421_10154191587166520_9121046916770421096_nMooie mannen , strakke pakjes, allemaal hetzelfde aan, strak geschoren en vaak strakke lichamen. Allemaal op een mooie fiets ipv op een boot.
Ik heb niets met de gayparade maar zo een dagje cruisen op de fiets was toch erg leuk.
13001236_10154191587476520_4511698339277867404_nSlechts 2 lekke banden onderweg . Gelukkig hebben we daar dan weer al die mannen voor, die spontaan aanbieden om je band te plakken. Het fietsen ging heerlijk, geen berg(je) af hoeven stappen, sterke benen en zeker voor herhaling vatbaar zo een tourtocht.
Misschien dan eens de ladies tourtocht doen om te kijken wat de verschillen zijn.

Nb – de foto van het beeld is vrijdag onthuld en kun je zeker zien als je de Koning Van spanje loopt!
Op de Gulperberg is een monument voor wielerverslaggever Jean Nelissen onthuld.
Het bestaat uit een stalen plaat waarin zijn profiel is uitgesneden, mét de onafscheidelijke sigaar. De gedenkplaat is ontworpen door kunstenaar Andy Preim.
Idee voor het kunstwerk ontstond dankzij het boek Jean van Bart Jungmann. Daarin verzuchtte zijn vriendin Ida Bruurmijn dat het mooi zou zijn als er ergens op de Gulperberg ‘een blijvende herinnering’ aan Jean zou komen. 

Posted in Fiets Gear en gadgets, Fiets/mtb routes, Trainingen 2016 | Leave a comment

De Rotterdam marathon 2016 – misschien wel de meest sfeervolle ooit!

Eigenlijk zou ik in Zuid Afrika zitten voor mijn werk. Dat ging niet door en dus was ik niet ingeschreven voor de Rotterdam Marathon. Was het niet zo dat het ziekenhuis nog afvallers had en ik dus verleden week een startnummer op mijn naam geschreven kreeg.
Ik wist niet zo goed of ik er nu zin in had. Een marathon op asfalt en dat terwijl ik heel weinig km’s op asfalt had gelopen de afgelopen periode. IMG_8712
Maar Lia zou hem ook lopen en had niet zoveel km’s gelopen door verhuizing dus besloten we om lekker relaxed samen te gaan lopen.
Tijd zou niet uitmaken, genieten en ontspannen lopen.
Een mooie duurloop.
Dus stond ik aan de start met een hartslag van 60, vrij ontspannen.
Het weer was super!
En dat maakte dat er veel, heel veel mensen langs het parcours stonden. Het was overal druk en gezellig.IMG_8710
Wij liepen ontspannen, over de Erasmus, op Zuid, De dorpsweg, waar maggie stond met een colaatje en een banaan. En zo weer via de brug weer terug. Geen vuiltje aan de lucht.
Ik had al drie x een plasstop gemaakt en we liepen bijna strak 5,40-5.45 per km op de plasstop en maggie stop na.
Rond de 27 km begon Lia wat meer naar het asfalt te kijken ipv naar het publiek. Het begon langzaam zeer te doen. Bij 30 km waren we net onder de 3 uur.
Ik liep verbazend makkelijk en vooral ontspannen. ik genoot volop, Er waren zoveel bekenden en iedereen had lekkers, bananen, gummies, sinaasappels, chips, alles werkte ik naar binnen.
IMG_8706Lia daarentegen was misselijk en werd nog misselijker van mijn gevreet.
Ondanks mijn aansporingen dat ze wat moest eten kreeg ze niets meer binnen. Alhoewel, 1 gelletjes kreeg ik er nog in bij haar, met lichte druk.
Na 30 km begon haar lijdensweg. Maar we bleven lopen.
De km tijden liepen op maar ook niet heel erg. Behalve op de momenten waar we wat gingen wandelen. Maar dat duurde nooit lang want dan spoorde ik Lia toch aan met lichte drang om weer wat te hobbelen.
IMG_8715En ondanks dat ze volgens haar nog nooit zo had afgezien, dat ze waarschijnlijk op dit parcours zou sterven, dat haar lichaam afbrak liepen we toch gestaag verder.
Ondertussen was Lia aan het schelden op de mensen langs het parcours. Niet tegen hun maar via mij. Iedereen die riep ‘ kom op lia , nog een klein stukkie’ , werd vervolgens afgemaakt middels ‘ wat weten hun er nu van, het is nog een pleuriseind, lekker makkelijk als je langs de kant staat he ‘ . Waar ik natuurlijk weer smakelijk om moest lachen.
En zo verdwenen de km’s onder onze voeten. IMG_8704
En ondanks dat ze zelfs ng op km 40 dacht het niet meer te halen, kwam toch echt de Coolsingel in beeld.
IMG_8703Met een big smile gingen we dan toch over de finish in 4.23.
Wat een prachtige dag, ik heb zo ontzettend genoten van al die mensen langs het parcours, van al de bekenden en van Lia. Van al de bands en van onze mooie stad.
Weer een dag dat je ontzettend trots bent om Rotterdammer te zijn.
En daarbij liep ik nog heel makkelijk en zonder problemen. Mijn gemiddelde hartslag was uiteindelijk 148. De dag erna geen spierpijn, dat is mooi. Volgende week een trail van 70 km. Een perfecte duurloop door de mooiste stad van Nederland.

Posted in Wedstrijden Kortere afstanden | Leave a comment

Hard van Brabant – 2 x 8 uur adventure racen met team Scarabee/Inov-8

imageAls je samen de TMPT gaat doen is het best een goed idee om een adventure race te gaan doen als training. Zo kwam het dat Ann haar eerste adventure race ooit ging doen met mij aan haar Zijde. image
Aan de spullen kon het in ieder geval niet liggen, want als team Scarabee/ Inov-8 zagen we er tiptop uit. Geheel gestoken in de mooie lijn van Inov-8.
Zaterdag om 9 uur was de proloog. Met veel teams aan de start wordt het veld
uit elkaar getrokken door een proloog. Je kreeg wat houtjes, een vuurdingetje en een tampon. Vuur maken, naar volgende punt rennen waar een lontje ligt. Lont aansteken en aan zien te houden. Naar volgende punt met lontje en een rotje laten ontploffen.
Zo kwamen wij erachter dat we goed zijn in vuur maken.
We hadden als eerste team ons rotje laten knallen en sprongen op de fiets.
De eerste mtb route was een feit. En zo fietsten we, renden we, stepten we van cp naar cp. Ann deed de orientatie, ik knipte de punten. Met steeds overleg welke punten wel te pakken en niet te pakken. imageimageOnderweg kwamen we special tasks tegen voor extra punten. Een vuur maken en zo een touw door branden, in een boom klimmen, schieten, een hindernisbaan, leuke afwisselende special tasks.
Zo vlogen de uren voorbij en renden of fietsten we door bossen en over heide. Na de laatste orientatie loop besloten we in 1 streep naar de finish te fietsen want de tijd ging dringen. We moesten om 17 uur binnen zijn, iedere minuut later is 2  strafpunten.
En daar ging het mis. We namen een afslag te ver en reden rechtdoor zoals we dachten dat moest als we goed reden. Maar nu kwamen we uit bij een prikkelddraad en een weiland. Dat was het moment waar we ons realiseerden dat we fout zaten. Maar waar waren we?
Na wat gepuzzel wisten we waar we waren en was het nog een eind naar de finish. image
Shit, 26 minuten te laat binnen uiteindelijk, daar gingen onze zuur verdiende punten.

imageDag 2 – om 5 uur wederom een proloog. Zeg maar gerust midden in de nacht na een onrustig paar uurtjes slaap in de tent.
Nu moest er een sterretje aan ipv een rotje. En weg waren we weer met de fiets.
Een nieuwe uitdaging, orienteren in het donker. Ann met haar nachtblindheid deed dat toch heel verdienstelijk. Al zingend’  is er leven op pluto, kun je dansen op de maan, Ik heb getwijfeld over belgieeeeee,‘ reden we Belgie in en kwamen we aan bij de kayakken. image

In het donker gleden we over het water. Prikte de cp’s en zagen het licht worden met het gefluit van de vogels.
Daar waren onze fietsen weer en zo reden we de dag in. Via een run-bike over de heide hadden we veel bekijks. Veel wandelaars vnden het toch heel vreemd. Een rent, de ander fiets, zet de fiets neer, rent weg en de andere loper pakt de Fiets. Dat ziet er raar uit.
We hakten een boomstam door onderweg, kwamen bij een outdoorterrein wat een grote speeltuin imagewas.image Via een klimmuur naar boven en daar hingen hindernissen waar je overheen moest. Ik vond het ineens erg hoog en wiebelig allemaal. Ann achter mij was ook niet erg enthousiast.
Maar goed, alles voor de punten en je ging eraf via een tokkel, wat erg leuk is!
We gooide met een bijl en moesten in een houten huis, donker, kruipend je weg zoekend naar de uitgang. Je zou er bijna claustrofobisch van worden. image
Voor we het wisten was het al bijna middag en moesten we weer richting finish want het zou ons niet weer gebeuren dat we te laat zouden komen en we weer punten in zouden leveren. Maar eerst nog een orientatieloopje. Een van de punten lag in het water en Ann had mij overtuigd dat ik die maar moest halen. Ik offerde mij op. Maar we imagehadden alle twee een bandje gekregen die vast om onze pols zat. Het nummer van die watercp zat nu toevallig aan haar pols. Geen keus, ze moest het water in tot mijn grote vreugde en tot Ann haar verdriet.
Daarna met de mtb nog even twee cp’s geprikt en zo kwamen we 20 minuten voor tijd aan bij de finish.
Ann had erg goed georienteerd en eigenlijk geen fout gemaakt. Stoer!
We hebben nog wel wat dingetjes te leren maar het belangrijkste was dat we als team plezier hadden en bij elkaar passen qua tempo enzo. En dat past perfect.
We zijn een goed team samen! Goed overleg, geen gezeur, en we vinden het beide erg leuk!
Team Scarabee/inov-8 is geboren.
imageHard van brabant is een geweldige adventure race, pas de derde editie maar wat hebben ze het goed voor elkaar. Toffe routes, alles tot in de puntjes geregeld, gave special tasks, echt niets dan lof.
Daar mag je als organisatie supertrots op zijn!
Wij hebben een prachtig weekend gehad met 16.5 uur sport. Mijn benen zitten onder de schrammen, mijn neus is geschaafd maar mijn sporthart is superblij.
We werden het zevende dames/mix team. Ook aardig voor een eerste race zo samen.
Die TMPT komt wel goed denk ik zo!

Posted in Adventure Racen | Tagged , , , | Leave a comment

De traildog – wow en wat een mooie woorden!

Wat een prachtig filmpje! En zijn woorden zijn meer dan waar….Salomon rocks!
Enjoy the day
Never forget to play
And feel the joy of life.
Jump for joy when your happy
Surround yourself with the ppl who you love
Live in the moment
Have boundless energy
Listen more then you talk
When you talk, speak from the heart
It´s never to late to learn
Look for the best in everyone
And be loyal
Love unconditional
And shine with all of your light, all of the time……

We traveled to the small village of La Motte-d’Aveillans in the South East of France to meet and film with the winner of the #MyTrailDog competition, Gaëtan Ugnon-Fleury and his dogs, Pépite and Jolyn. Our time with them taught us some simple lessons that we often forget in the rush of life. Trail Dog is an ode to the beauty and happiness that can be found in the simplest of things – friendship.

Posted in Films, Trailrunning | Tagged , , | Leave a comment

Rondje Markermeer op de racefiets

Anders ga je toch gezellig mee fietsen? ‘ ik heb nog niet veel km’s in de benen’.
Joh, wij ook niet. ‘ Hoe ver is dat rondje?’
Iets van 120 km. ‘ hm, ok, dat is te doen’.
En zo kwam het dat ik aanhaakte bij Marleen, Paula en Mirjam.
imageEen rondje Markermeer werd het uiteindelijk nadat de plannen steeds anders waren. Het maakte mij niet uit. Ik zou om 8.30 uur zaterdagmorgen in Volendam wezen.
Een van de redenen om mee te fietsen was het gebied rond het Ijsselmeer eens te verkennen.
En vooral ook leuk om met de meiden op stap te zijn, stoere no nonsens chicks, ik hou ervan. Allemaal adventure racers, nog leuker.
Toch hoorde ik de dag ervoor ineens dat het 145 km was, slik. Dat is best een eind.
Nou ja, niet zeuren maar fietsen.
Vol goede moed gingen we op pad. Het waaide, het waaide hard. En wij hadden de eerste 10 km de wind mee. Ik zag op mijn km teller al snel 35 staan. Dat was veelbelovend. image
Volendam was nog in rust toen wij er doorheen scheurden. Via Volendam naar Hoorn en door naar Enkhuizen. Prachtige vissersdorpjes.
Ondertussen hadden we de wind al tegen en toen we de dijk op fietsen hadden we hem pal tegen. Man wat een eind is het dan. 32 km lang beuken tegen de wind over de Markerwaarddijk of ook wel de Houtribdijk.
Het is nog een soort lastig om elkaar uit de wind te houden omdat de wind overal vandaan lijkt te komen behalve van achteren natuurlijk.
imageMaar wel grappig om zo dwars door het Ijsselmeer te fietsen. Aan de ene kant het Ijsselmeer en aan de andere kant het Markermeer.
Met de gedachte aan cola, appeltaart en koffie in Lelystad trapten we door en zaten de eerste 76 km erop toen we op een terras Neerstreken. image
Dat doet een mens goed en volgens mij was het ergens daar dat iemand zei, het rondje is 165 km, wtf!! 165 km?? Knak.
Nou ja, het is een gegeven en als je je benen blijft bewegen kom je er vanzelf. En ik kon in mijn geval nog een touw spannen aan de fietsen van al die jonge chikies en mijn leeftijd misbruiken als het echt niet meer ging.
imageMaar fietsen met een groepje als dit levert een hoop energie op. En dat zorgt er dan weer voor dat de km’s voorbij vliegen eigenlijk.
Wederom een grote lange dijk langs de Oostvaardersplassen die best lang was met nog steeds wind op kop. Om uiteindelijk aan te komen in een van die desolate vinex wijken van Almere. Via buitenwijken van Amsterdam kwamen we dan weer in het watergebied. En dan eindelijk, eindelijk wind in de rug!!! Vol gas over een smalle dijk langs het water via monnickendam en nog wat van die Dam plaatsjes. Om dan uiteindelijk weer in Volendam te imageeindigen.
De teller stopte op 156 km. Dat viel dan weer mee. Het is nooit geworden wat het een keer was. Geen 120, 145, 165 km maar 156, ik vond het ver zat!
Een fraai tochtje met veel tegenwind, veel water, over imagedesolate dijken, polders, mooie Noord-Hollandse dorpjes en niet te vergeten erg goed gezelschap.
De nazit in Volendam was ook erg gezellig want Yvonne Van Gennip schoof aan ( die Mirjam dan weer kent). En zo werd het stoere chikies gezelschap nog stoerder. image
Voor herhaling vatbaar en eigenlijk was ik nog verrast over mijn eigen benen. Met zo weinig km’s op de fiets reed ik best lekker eigenlijk.

Posted in Fiets/mtb routes, Trainingen 2016 | Tagged , , | Leave a comment